Als ik eens broos en zwak zal zijn

En niet meer slapen kan van pijn,

Doe dan wat nodig is. Want och …

De laatste dag verliest men toch.

 

Ik weet dat het je droef zal maken

Dwing toch jezelf niet te verzaken

Dan, meer dan op enige andere dag,

Blijkt wat je liefde echt vermag.

 

Wij hadden ’t jarenlang zo goed;

Dat geeft ons ook die laatste moed.

Jij wilt toch ook niet dat ik lijd?

Laat mij maar gaan te rechter tijd.

 

En breng mij, waar men hulp mij biedt.

Een bede slechts: verlaat mij niet!

Houd mij zacht en pratend tegen je aan

Totdat mijn ogen breken gaan.

 

Je weet, al is het later pas,

Dat dit toch heus voor mijn bestwil was.

Al gaf mijn staart zijn laatste groet,

Ik lijd niet meer en dat is goed.

 

Treur niet, omdat het lot bewerkt,

Dat jij, juist jij, mijn tijd beperkt.

Wij waren toch elkaar zo na!

Laat dat je troost zijn als ik ga ...

Jouw trouwe, kleine hondenogen,

Als spiegels van peilloze liefde

Waarin ik kijk

Voor altijd met elkaar verbonden

Ik ruik je, ik voel je, ik hoor je.

Het is goed.

Dag mijn lieve kleine prinses Kelly

Je blijft voor altijd bij me !

Jouw zachtgeurige en guitige snoet

Een herinnering aan jou,

waarmee jij mij omarmt.